مراسم آشتی کنان:

کسانی که به هر دلیلی با هم مشکل پیدا کرده و دچار قهر و دلخوری شده بودندٰقبل از عید داوطلبانه و یا با میانجیگری فامیل و اقوام و معتمدین فرد کوچکتر به دیدار فرد بزرگتر شتافته و روبوسی کرده و صلح و سازش می کردند.مردم اعتقاد داشتند که نباید دلخوری ها را با خود به سال بعد منتقل کنند.این سنت یکی از زیباترین آداب اجتماعی مردم ایران بلکه جهان است.

آداب دید و بازدید:

در گذشته افراد خرد سال به صورت گروهی از اولین ساعات روز به درب خانه ها مراجعه کرده و عید مبارکی وی گفتند.شیرینی و هدایا را خانه به خانه جمع کرده و به خانه می بردند.شیرینی محلی مثل میده و کشمش و مویز و نان شیرین محلی  و نقل و نبات و نخودچی و بادام و....از جمله این هدایا بودند.

افراد بزرگسال نیز از هر تش و بنکو ابتدا در منزل بزگ فامیل خود جمع می شدند و سپس به اتفاق بزرگ فامیل به منزل سایر فامیل ها مراجعه می کردند و رو بوسی و شادباش می گفتند.

عبارت تبریک در آن زمان "عید شریف مبارک" بود.در این روز همه لباس نو می پوشیدند و شادی می کردند.